YAZIMHANE - Köşe Yazıları

Islansam Bu Şehir

Özlediğim her gerçekte, faili meçhul bir neden arıyorum. Çıktığım taraça tekinsiz gece; püf noktasının bekçisi yalnızlık, uzun hikâyenin üç boyutlu kısası; yağmur benimle iki dilde konuşmaya başladı.

Gelip geçen burçlar kuşağı, akrebin tuttuğu yay, yengecin kovaladığı aslan, sarı başak sürüsü, büyüsü çalınmış cennet, cehennem korkusu ihtimâl, kaldırsam başımı mavi mavera. Fısıltıyla haykırıyorum ki; bir hayali kim kaybederse, büyük sancı onundur!

Çiy ünlüsü kristal güllere anı saklayan, ben miyim ben! Dudaklarımda, rüzgârın bestelediği o şarkının güftesi; susmak olabilir, söz verip geri gelmeyecek son mevsimin yitik nesnesi?

Çizdiğim alaca gökyüzü, ötesi buz duvarı. Elimde evrenin sessizlik sarkacı, selam saldığım çulpan yıldızı! Damlalar! Bu saatte varlığım, hiç kimseye emanet!

Sokak sokak düşlerine konduğum kül kesiği, ılgına dalan gözlerimin tenhası, şehvet alevinde ürpertimi tutuşturduğum gece, ufuk terazisinin bir kefesine aklı, diğerine aşkı koyduğum kent! Sakın unuttuğumu sanma! Gök kubbene her dilde tek gerçeği yazabilirim. Şairin özü tahttan indirir en iyi sözü, aklımdayken baykuşlara merhaba!

Selamün Aleyküm cami minaresini mekan tutmuş yasak baz istasyonu, cadde boyu ipini koparmış ambulans çığlığı, demir nâmelerle gara yaklaşan arsız tren, havai fişeklerin yırttığı aziz gölge, hüznün eyyam gördüğü karmaşa, zaman kulesine tırmanan dakika! Yelkovanı akrep üstünde tuttuğum an içinizden birisine Aleyküm Selam.

Eski meyhane önü, sarhoştan önce kapıdan çıkan, rakının kokusu. Çöp kutusunda bularak sol cebime altığım iki saf sözcük, geleceğe gönderdiğim birkaç imge, rengini arayan sokak delisi, sağ koluma çıkan şiir bulvarı, alnımda öykümden yaptırdığım döner kavşak, vedasını sevip vefasını sevmediğim aşk! Tersi de mümkündür vefasını sevip vedasını sevmediğim aşk! Islansa aldırmaz tenim. Duyanlar feryadım sanıyor da yalan bu, küçük dünyanın saklı sesi; şah damarımdan akan ırmağın, çağrısına benziyor.

İki derviş arasından geçen mürit treni, ilk vagona binen aşufte, iblis durakta inen piç kurusu, hayat değirmenine su taşıyan donkişot, sonsuzlukta kendini öğüten insan, damlalar ve düşünce! Ayrılık ve aykırılık burada biter, tekinsiz gece ıslandığım taraça!

Sırdaşım, Firavun Ateşinden sürgün damlalar!

Gün oldu bu şehre benzedim de kendimden geçtim. Artık bütün şehirler bana, sokakları son sözüme benziyor…

Islansam bu şehir; kalbim kandilini yak şu köşede!

H. İhsan Sönmez