KAR VE KIŞ ŞİİRLERİ

[rusen]

DIŞARDA KAR

kar yağıyor dışarda
sokak lambasına düşüyor
ve serçeler
üşüyor

kenarları hafifçe yanmış
sayfalarına kan
sıçramış
bir kitapta
nâzım hikmet
okuyorum.

dışarda kar yağıyor
ve dağ lokantasına
gidiyor
zengin
kasabalılar.

kar yağıyor dışarda
mektubun yeni gelmiş
istanbul
kokuyor.

dışarda kar yağıyor
seni seviyorum.

Behçet AYSAN

[ali]

KIŞ ŞİİRİ


Kapı açıldı, buharla doldu mutfak,
Soğuk, yuvarlana yuvarlana daldı içeri.
Her şey eskisi gibi oluverdi bir anda
Çocuk yıllarındaki o akşamlar gibi

Hava kupkuru ve tertemiz
Ve dışarda, beş adım ötede
Süklüm püklüm duruyor kış
Yüzü tutmuyor içeri girmeye

Kış. Ve işte her şey ilk kez başlıyor sanki.
Ağarmış uzaklıklarına doğru kasımın
Uzaklaşıyor aksöğütler
Değneksiz ve rehbersiz körler gibi....

Nehir buz tutmuş, donmuş sepetçi söğütü.
Ve konsol üstünde bir ayna gibi
Bir buz tabakasına, enlemesine
Yerleşmiş kara gök kubbesi.

Ve karşısında onun, yol kavşağında,
-yarı yarıya kara gömülmüş kavşakta-
Seyrediyor bu aynada kendini
Kayın ağacı, saçında bir yıldızla.

Ve gizlice sezmektedir ki o
Kış, harikalarla doldurmuştur her yeri;
Kır evini, uzakta görülen,
Ve kendi tepelerini...



Boris PASTERNAK
Çeviren: Ataol BEHRAMOĞLU

[pegasus]

Not: Lütfen bilgisayarınızın sesini açınız.
_________________
:

http://flashesbypegasus.blogspot.com/

[ocak]

KAR
Kar yağıyor yaktığım ateşlere !
İçimde kül kalabalığı bir isyan !!
Beni anlayacak kadar..
Kalabalık değil daha Sokaklar !!!
Adnan YÜCEL
_________________

Ocak Remzi

[KADERYILMAZ]

Kar

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze, inceden.

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan,
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni, uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram...
Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır - tek, tenha - bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.
Ahmet Muhip Dranas
_________________

Düşmanlarınızı affedin bu bir büyüklüktür. Ama onları unutmak büyük bir aptallıktır. J.f Kennedy

[rusen]

KARDA İZLER

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün
Bir uçurum kıyısında vursunlar beni ki dünya
Uğuldayıp duran bir uçurum değil miydi zaten

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Adımı yazıyorum kar üstüne ve ıslığını çığlık
Gibi incelterek yetişiyor ardımdaki tipi bana
Siliyor adımı bir dal kırarak çam ormanından

Geçmişim kar sessizliğiyle özetleniyor artık
Anılarım buz tutmuştur aşklarım kar yangını
Ömrüm parmak uçlarımda eriyen bir kar tanesi

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Kar yağıyorken milyon bekerel hüzün yağıyordur
Derim ki kar ve hüzün bir aşkın seyir defteridir
Yolculuklar ve ayrılıklarla anlatılabilir ancak

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün
Bir uçurum kıyısında vursunlar beni,vursunlar
Bir kahkahayla çekip giderim karlı ovalardan

Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara


Amet Telli

[ozgurkalem]

KARLI KAYIN ORMANI


Karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin
Efkarlıyım,efkarlıyım
elini ver,nerde elin?

Ayışığı renginde kar
keçe çizmelerim ağır
içimde çalınan ıslık
beni nereye çağırır?

Memleket mi,yıldızlar mı
gençliğim mi daha uzak?
Kayınların arasında
bir pencere sarı,sıcak.

Ben ordan geçerken biri
" Amca, dese, gir içeri"
Girip yerden selamlasam
hane içindekileri.

Eski takvim hesabıyla
bu sabah başladı bahar.
Geri geldi Memed'ime
yolladığım oyuncaklar.

Kurulmamış zembereği
küskün duruyor kamyonet,
yüzdüremedi leğende
beyaz kotrasını Memet.

Kar tertemiz,kar kabarık
yürüyorum yumuşacık.
Dün gece on bir buçukta
ölmüş Berut,tanışırdık.

Bende boz bir halısı var
bir de kitabı,imzalı.
Elden ele geçer kitap,
daha yüz yıl yaşar halı.

Yedi tepeli şehrimde
bıraktım gonca gülümü
Ne ölümden korkmak ayıp
ne de düşünmek ölümü.

En acayip gücümüzdür
kahramanlıktır yaşamak:
Öleceğimizi bilip
öleceğimizi mutlak.

Memleket mi daha uzak,
gençliğim mi,yıldızlar mı?
Bayramoğlu,Bayramoğlu
ölümden öte köy var mı?

Geceleyin karlı kayın
ormanında yürüyorum.
Karanlıkta etrafımı
gündüz gibi görüyorum.

Şimdi şurdan saptım mıydı,
şose,tren yolu,ova.
Yirmi beş kilometreden
pırıl pırıldır Moskova.

Nazım HİKMET

[ozgurkalem]

Ne büyük bir şairdir Yahya Kemal

KAR MUSÎKÎLERİ

Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu;
Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu.

Bir kuytu manastırda duâlar gibi gamlı,
Yüzlerce ağızdan koro hâlinde devamlı,

Bir erganun âhengi yayılmakta derinden...
Duydumsa da zevk almadım İslâv kederinden.

Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta,
Tanbûri Cemil Bey çalıyor eski plâkta.

Birdenbire mes'ûdum işitmek hevesiyle,
Gönlüm dolu İstanbul'un en özlü sesiyle.

Sandım ki uzaklaştı yağan kar ve karanlık,
Uykumda bütün bir gece Körfez'deyim artık!

Yahya Kemal Beyatlı
_________________
Yok edin insan�n insana kullu�unu...Bu davet bizim !

[okulmuduru]

Kar Ezgisi

Kar
hayatı sardı
kar,
hayatı ak kundağına;
karla örtülü Karadeniz'de martılar
mavi gök
kara toprak.

Kar
fazlalıkları gideriyor
bütünlüyor noksanlıkları;
kar
ağrıları dindiriyor:
ülke uyuyor kardan bir yorganda
pürüzsüz
teline dokunamazsınız!

Karlı yollarda
kıyısız Türkçe konuşuyor dolunay
küçük bir kız kıyısız mırıltılarıyla
halkın denizinde özgür
halkın cennet halkın cehennem denizinde...

Dokunsanız
ışın yankısıyla küçük kız susar
yıldızlar susar ak kadife de
susar yer ve umman,
bu şiiri söyleyen susar dilim,
dipte susar derin yara.

Acının yüzeyinde kar var
kusurlar kar altında
kar altında suçlar suçlar suçlar
kar altında uçurumlar kara.

Herkes
herkes aydınlanıncaya kadar
bilgisizliği kabalığı tutsaklığı
suçları suçları
örtüyor kar

Perdesiz
bir vicdan sabahında
erguvan Doğu yanıncaya
görülmemiş bir özgürlük vakti ılık
Gün-Yıldız karları eritinceye kadar.


Azer Yaran

[Erturanelmas]

ELHAN- ŞİTA

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş,
Eşini gaib eyleyen bir kuş
gibi kar
Geçen eyyâm-ı nev-bahârı arar.

Ey kulûbun sürûd-ı şeydâsı,
Ey kebûterlerin neşîdeleri,
O bahârın bu işte ferdâsı:
Kapladı bir derin sükûta yeri
karlar
Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar.

Ey uçarken düşüp ölen kelebek,
Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek
gibi kar
Seni solgun hadîkalarda arar.

Sen açarken çiçekler üstünde
Ufacık bir çiçekli yelpâze
Na'şın üstünde şimdi ey mürde
Başladı parça parça pervâze
karlar
Ki semâdan düşer düşer ağlar.

Uçtunuz, gittiniz siz ey kuşlar;
Küçücük, ser-sefîd baykuşlar
gibi kar
Sizi dallarda lânelerde arar.

Gittiniz, gittiniz ey mürgan,
Şimdi boş kaldı ser-te-ser yuvalar,
Yuvalarda -yetîm-i bî-efgan:-
Son kalan mâi tüyler kovalar
karlar
Ki havâda uçar uçar ağlar.

Cenap Şahabettin
_________________
Fukara kalbine kim ki dokuna
Dokuna sinesi Allah okuna
Yunus

[izi]

KAR

Kar yağıyor derin sessizliği dönerek
Beyaz bulutlardan serpile serpile
Sabahın büyük sevincini yenerek
Dağları ovaları suları örte örte
Kar yağıyor çocukluğumu severek

Gülüşündür yağan duvar aynasına
Duyulmamış şarkılar doluyor
Eski Anadolu evlerinin sofasına
Bir çift güvercin dem çekiyor
Merhem vurup gönül yarasına

Ne kardır yağan ne rüzgardır esen
Sevmeyen bilemez uğuldayan ne
Nedir sabah sabah soluğumu kesen
Biraz daha yoğunlaşan aşkımız her sene
İnce ince yağan mavi gökten sen

Ağaçlar süsleniyor sen uzaktasın
Yollar kapandı ağlıyor yolcunun annesi
Gelinliğini giydin yolrulmaz bir kucaktasın
Kar yağıyor yiğitliğim nar tanesi
Gülüşünle sevgilim şimdi eki bir konaktasın

Vecihi Timuroğlu
_________________
"Kim beni sevdi, ben kimleri sevdim?"
Nermi Uygur

[izi]

KAR

Kar yağıyor bilinmez bir büyü
Geceler ve mevsimler uzuyor
Onulmaz aşklar bastırılıyor
Genişliyor ufuklarla birlikte umutlar

Karın uçuştuğu yerde
Orada kızıl bulutların yağmuru
Kuzgun sevdaların yumuşaklığı
Serpilir beyazlık ve ertelenir ölüm

Kar basmaz yolları
Kara toprak günahlarını örter
Soğuk beyazlıklarda
Yitirilmez hiçbir şey

Kar çok yağmalı yolları basmalı
Önce doğa coşmalı önümüzde
Gceyi öpmeli yalnızlığın dudaklarında
Ve kutsamalı tekliği en gizli yerlerinde

Bu hüzünlü beyazlığı
Nedir gelin duvağına çeviren
Ekili toprağı güven altına alan
Korkusuz kılan derin geceyi

Vecihi Timuroğlu
_________________
"Kim beni sevdi, ben kimleri sevdim?"
Nermi Uygur

[fikret]

KAR ALTINDA HÜZÜN DENEMESİ

Dünyanın en uzun hüznü yağıyor
Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne
Kar yağıyor ve sen gidiyorsun
Ağlar gibi yürüyerek gidiyorsun
Belki bulmaya gidiyorsun kaybettiğimizi
O insan ve tabiat çağını

Erdem BEYAZIT

[fikret]

KAR

son ayak izini de örten karla
sen bu şehri
aşk masumiyetine bağışla

sabah fırtınada
bulvarın iki yanında ağaçlar
baktım evlerinden gizlice
kartopu oynamaya çıkmışlar

akşama kadar geçmiş seneler
gözümÜn önÜnden yine geçtiler
açıldı kar fırtınasında perdeler

rüya kar sesiyle indi göğsüme
o sabahlardan uyanmışız birlikte
masada cam bardak dönen çay sesi
aşk dediğin iki sonsuz baş dönmesi

uyandım baktım yazdığıma ne varsa
aramaya çıkmışlar seni ayazda
kar içinde dilimin her kelimesi
bende ocağına çığ gibi dÜşme isteği

son ayak izini de örten karla
sen bu kalbi
aşk masumiyetine bağışla


Cevdet Karal
(Merdiven Şiir, Mayıs-Haziran 2005)

[fikret]

KAR

kar yağıyor oynak bir havayı kollayarak
ömrümüze tanık bütün zamanlarına dünyanın
sesimizin bembeyaz bir sayfasına/ sonsuzluğa
akan günlerimizin çocuksu yalnızlığına
gri bir gökyüzünden ışıltılar sağılıyor
ardımızdaki ağıdın kilitli kapılarına.

çiçeğini özleyen kirazın yapraksız dalına
bir kuşu salıyor rüzgarı uçacağı yön belirsiz
iki göz/ çarpan bir yürek/ camlardan akan bakışlar
uzun yolculuğa çıkan trenlere sefer eyliyor
kar aralıksız yağıyor dünyanın yüzünü öperek.

kar sevincin büyüsünü serperek karanlık denizlere
çocuk düşlerimize oturtuyor akşamın hüznünü
ipekle sargılanan yıllan getiriyor penceremize
bin bir nakış ekliyor yaşamı havalandıran şarkılara.

saatin sesi/geceye giren yolcular/istasyonların uğultusu
yarım kalan bir güncenin sayfalarını havalandırıyor
tuzu dudaklarımızda bir aşkın güncesine yazılan
bir damla kan bırakıyor uçsuz sayfasına tarihin
bütün yeryüzünü düşündüren bir ses büyüyor: kar yağıyor.


Ahmet Özer
(Adam Sanat / Sayı: 229)